Onder het motto, lekker stel, je kent ze wel, is manlief gisteren door zijn rug gegaan. Met het stofzuigen. Ineens hoorde ik hem @##$$%%^&%%$$$.... zeggen of zoiets. Hij heeft er ongeveer 20 minuten over gedaan om vanuit de huiskamer op bed te gaan liggen. (En nee, zo groot is ons huis niet). Tuurlijk had ik met hem te doen, maar ik moest ook wel een beetje lachen. Ik bedoel, wat een smoes om niet te hoeven stofzuigen. Had hij ook gewoon kunnen zeggen.
Vandaag was hij de hele dag thuis en bedlegerig. Morgen gaat hij wel weer aan het werk. Bij hem op het werk zijn er wekelijks een aantal stoelmasseurs. Dat is goed geregeld. Ik heb voor de helft gewerkt. Vanuit mijn rug is het in mijn bil geschoten. (Ik hoop dat het binnenkort in mijn dikke teen zit :)) Was ietwat te optimistisch om te zeggen dat ik morgen de hele dag zou werken. Zit technisch lukt dat nog niet zo goed.
Maar om over mijn onderwerp te schrijven. De "straatkrantverkoper". Ik zag hem in het winkelcentrum. Zijn vaste plek is bij de Albert Heijn. En ik koop altijd de straatkrant en geef hem dan 3,50 euro extra. Maar nu had ik geen contant geld in mijn portemonnee. Dus heb ik op de heenweg alleen maar naar hem gezwaaid. En heb ik onderweg naar de auto niet meer omgekeken. En nu voel ik mij toch wel bezwaard. Ik weet dat hij drie kinderen heeft, in Roemenië. Twee zoons en een dochter. Zijn vrouw woont daar met de kinderen. Zijn moeder is onlangs overleden. Hij woont in NL in een caravan. Hij spaart al zijn geld om eens in de zoveel tijd weer naar zijn vrouw en kinderen te kunnen. En nu is het extra koud, het is bijna kerst en ik "negeer" hem.... (oh, laat ik mezelf nog meer schuldgevoel aanpraten, slim van me). Maargoed, ik maak het binnenkort wel goed. Krijgt ie een kerstbonus. Koopt een van jullie wel eens een straatkrant?
Read more...